Kazimierz I Odnowiciel

(25 VII 1016 Kraków – 19 III 1058 Poznań)

książę polski

Syn Mieszka II i Rychezy, córki Herenfrieda Ezzona, palatyna reńskiego.

Panował w latach 1034/1038 oraz 1039 – 1058.

Chyba ty królu, Odnowicielem
Od twego ludu nazwany,
Chyba ty będziesz pocieszycielem,
I krwawe zgoisz nam rany!
Jakoż pod sterem króla Kaźmierza,
Ojczysta krzepi się nawa:
Wnet on Prusaków najazd uśmierza,
I tłumi bunty Masława.

Władysław Bełza „Dawni królowie tej ziemi”

           Po spustoszeniu Wielkopolski przez siły czeskie Kraków, który szczęśliwie uniknął zniszczeń, stał się punktem oparcia dla odbudowy władzy książęcej i zaczął pełnić rolę najważniejszej siedziby królewskiej.

           Wobec zniszczenia Gniezna Kraków stał się również tymczasową siedzibą biskupa Aarona i polskiej prowincji kościelnej.

Kronikarze przypisywali też Kazimierzowi sprowadzenie benedyktynów i osadzenie ich w Tyńcu pod Krakowem.

Kalendarium

1040 – Po opanowaniu Wielkopolski i ziemi krakowskiej Kazimierz obejmuje na swoją siedzibę Kraków

1046 – Kraków stał się siedzibą biskupa Arona

1991 – Kraków nazwał jego imieniem ulicę (dawną ulicę Anastazego Kowalczyka) w dzielnicy Prądnik Czerwony, boczną od ulicy Jurka Bitschana